Fotografia analogowa

Fotografia

 (gr. φως, phōs, D. phōtós – światło; gráphō – piszę, graphein – rysować, pisać; rysowanie za pomocą światła) – zbiór wielu różnych technik, których celem jest zarejestrowanie trwałego, pojedynczego obrazu za pomocą światła. Potoczne znaczenie zakłada wykorzystanie układu optycznego, choć nie jest to konieczne np. przy rayografii.

Camera ObscuraCo to jest kamera obscura ?

Jest to prosty przyrząd optyczny pozwalający uzyskać rzeczywisty obraz. Pierwowzór aparatu fotograficznego.

Camera obscura nazywana jest również ciemnią optyczną lub kamerą otworkową.

Pierwszego naukowego opisu ciemni fotograficznej dostarczył nam arabski uczony Alhazena z Basry w rękopisach z około 1020 roku. Wiadomo, że camera obscura była wykorzystywana przez Leonarda da Vinciego czy Mikołaja Kopernika. Posłużyła także Rogerowi Baconowi do wyjaśnienia działania ludzkiego oka. Sam Goethe używał camera obscura do „fotografowania” widoków podczas swoich licznych podróży. Jednak jak ten „pradziad” aparatu fotograficznego działa?

Otóż wystarczy przygotować poczernione w środku pudełko, w jednej ściance zrobić mały otwór (od 0,3 do 1 mm, w zależności od wielkości naszego urządzenia), a na przeciwległej ściance umieścić tak zwaną „matówkę” (może nią być matowa szybka lub kalka techniczna). Obraz przekazany przez nasz obiektyw (dziurkę) wyświetli się na „matówce”. Będzie pomniejszony i odwrócony „do góry nogami”. Jeżeli w miejsce „matówki” wstawimy kliszę fotograficzną otrzymamy zdjęcie. Przy pomocy tego urządzenia otrzymuje się unikatowe i dość specyficzne zdjęcia.

Przede wszystkim są one bardzo „miękkie” i cechują się łagodnymi kontrastami. Są lekko rozmyte i mają nieskończoną głębię ostrości. Cechują się też całkowitym brakiem dystorsji (czyli nie zakrzywiają obrazu, co jest jednym z efektów, jaki można osiągnąć przy pomocy współczesnych aparatów fotograficznych). Jeżeli zdecydujemy się na barwne, a nie czarno-białe zdjęcie, kolory będą bardzo łagodne, pastelowe. Wszystkie te cechy sprawiają, że camera obscura jest dzisiaj najczęściej wykorzystywana w fotografii artystycznej. A zdjęcia dzięki niej otrzymywane są niesamowitym kontrastem dla „taśmowo” wykonywanych przy pomocy aparatów cyfrowych fotografii. Unikalne zdjęcia i łatwość budowy samego urządzenia sprawiają, że nie brak entuzjastów tego, wydawać by się mogło, przestarzałego wynalazku. Niektórzy posuwają się nawet do przerabiania aparatów cyfrowych na modłę camera obscura.

światłoczułe materiały, materiały zmieniające właściwości (chem. lub fiz.) pod wpływem światła (gł. z zakresu widzialnego i nadfioletu).

Fotograficzne materiały światłoczułe dzielą się przede wszystkim na: negatywowe — do bezpośredniego wykonywania zdjęć, pozytywowe— na których najczęściej kopiuje się obrazy negatywowe, oraz odwracalne (gł. slajdy) — w przypadku których końcowy obraz pozytywowy otrzymuje się bezpośrednio na materiale zdjęciowym; do materiałów odwracalnych można zaliczyć materiały do fotografii natychmiastowej (obróbka dyfuzyjna); produkowane są również materiały (błony i papier) wprost pozytywowe — na których w wyniku kopiowania z materiału pozytywowego (slajdu) otrzymuje się obraz pozytywowy na drodze normalnej obróbki (wywoływanie–utrwalanie).

Tam gdzie światło napotkało przezroczystą emulsję, zaczerniło papier silniej, gdzie zaś w negatywie wypadały miejsca ciemniejsze, światło przebijało się przez nie z trudem i zaczerniło papier słabiej lub wcale.

Z papierem fotograficznym - tak samo jak z błoną czy płytą: nic na nim nie zobaczymy, póki go nie wywołamy; a po wywołaniu, natychmiast musimy go utrwalić. Dopiero po opłukaniu i osuszeniu otrzymujemy gotowy pozytyw (odbitkę).