Moje portfolio

https://weronikakastelik.wixsite.com/mojawitryna

Sungrazing comets

SOHO (ang. Solar and Heliospheric Observatory) – projekt badawczy współtworzony przez Europejską Agencję Kosmiczną (ESA) oraz Narodową Agencję Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej (NASA). W ramach projektu, 2 grudnia 1995 roku, w stronę Słońca została wystrzelona rakieta Atlas IIAS, która wyniosła bezzałogową sondę kosmiczną na orbitę okołosłoneczną.

Sonda została zaprojektowania do prowadzenia badań nad wewnętrzną strukturą tej gwiazdy, zjawiskami zachodzącymi na jej powierzchni oraz nad wiatrem słonecznym i jego wpływem na naszą planetę. Celem pobocznym misji jest wykrywanie komet muskających Słońce w ramach programu Sungrazing Comets, na podstawie analizy przesłanych przez SOHO zdjęć. W programie tym bierze ochotniczo udział ponad 70 amatorów astronomii z 18 krajów[1].

Sonda SOHO porusza się po orbicie Lissajous wokół punktu libracyjnego L1 układu Ziemia-Słońce, znajdującego się w odległości ok. 1,5 mln km od Ziemi. Dzięki temu może obserwować Słońce bez przerwy, gdyż nie ulega ono zaćmieniom przez żadne ciało niebieskie.

Sonda jest cały czas monitorowana z Centrum Lotów Kosmicznych Goddarda (ang. Goddard Space Flight Center (GSFC)) w Greenbelt. Transmituje nieprzerwanie strumień danych z szybkością 200 kb/s.

Komety muskające słońce to kometa , która przechodzi bardzo blisko Słońca w peryhelium - czasami w ciągu kilku tysięcy kilometrów od powierzchni Słońca. Chociaż małe sungrazers może całkowicie wyparować podczas takiego bliskiego podejścia do Słońca, większe sungrazers może przetrwać wiele fragmentów peryhelium. Jednakże, silne parowanie i pływy wystąpienia często prowadzić do ich rozproszenia.

Fotografia cyfrowa

Matryca rejestruje obraz tworzony przez światło wpadające przez obiektyw. Światłoczułą powierzchnię stanowi warstwa pikseli, nad nią umieszczono siatkę filtrów i mikro soczewki. Część powierzchni matrycy zajmuje również elektronika sterująca jej pracą.Oprócz rejestracji obrazu matryca wspomaga pomiar ostrości, koloru i natężenia naświetlenia, a w niektórych modelach aparatów (Sony, Pentax) jest połączona z systemem stabilizacji obrazu. Matrycę (tak naprawdę układ z filtrami na froncie) można łatwo zobaczyć w aparatach z wymienną optyką, po zdjęciu obiektywu (w lustrzankach po podniesieniu lustra). Jej płaszczyzna jest nieraz zaznaczona na korpusie aparatu kółkiem z poprzeczną kreseczką. Wymiana obiektywu czy zwykła nieszczelność na styku korpusu i obiektywu może skutkować zabrudzeniem matrycy, dlatego wiele aparatów z wymienną optyką wyposażono we wbudowany system automatycznego czyszczenia matrycy (zwykle za pomocą ultradźwięków).

PORÓWNANIE FOTOGRAFII ANALOGOWEJ I CYFROWEJ


ZALETY FOTOGRAFII CYFROWEJ
Natychmiastowy podgląd zdjęcia bez czekania na wywołanie filmu.
Większe możliwości retuszu.
Małe koszty przechowywania dużej ilości zdjęć (jeśli pozostają w formacie cyfrowym, a nie jako odbitki).
Zdjęcia mogą być kopiowane bez utraty jakości.
Nie ma potrzeby skanowania zdjęć przed użyciem ich w komputerze.
Możliwość wydruku własnych zdjęć na drukarce, czasami nawet bezpośrednio z aparatu (bez użycia komputera).
Mniejszy rozmiar, niż w fotografii tradycyjnej
Możliwość dołączania do zdjęć dodatkowych danych (EXIF), takich jak data i czas wykonania zdjęcia, model aparatu, czas naświetlania, użycie lampy błyskowej itp. W nagłówku EXIF można zapisać również współrzędne geograficzne miejsca wykonania zdjęcia (dzięki zastosowaniu przystawek do aparatów z odbiornikiem GPS – dostępne głównie w lustrzankach klasy średniej i wyższej).
ZALETY FOTOGRAFII TRADYCYJNEJ
Większa rozpiętość tonalna.
Przy rejestrowaniu obszarów o dużej jasności („wypalonych”), film ze względu na dużą rozpiętość zachowuje pewną dozę detali nawet w tych obszarach. Aparaty cyfrowe zaś „wypalają do bieli”, tj. zamieniają obszar jasny na jednolitą biel, w związku z czym informacja jest bezpowrotnie tracona.
Klisze filmowe oferują znacznie niższy niż sensory CCD poziom szumu przy dużych czułościach ISO. Dotyczy to zwłaszcza klisz o dużej jakości, np. Ilford 3200.

Ponadto ziarno, będące odpowiednikiem analogowym cyfrowego szumu, często jest wykorzystane jako efekt artystyczny. W przeciwieństwie do szumu cyfrowego nie powoduje przebarwień obrazu.
W fotografii cyfrowej (zwłaszcza sensorach opartych o system Bayera), może wystąpić niepożądany aliasing. Filmy są wolne od takich zniekształceń.
Zazwyczaj dłuższa żywotność baterii (lub brak konieczności ich użycia w przypadku aparatów wyłącznie mechanicznych).
Klisze filmowe oferują wciąż nieco większą rozdzielczość. Klatka 35 mm odpowiada mniej więcej 19 megapikselom, średni format (56 mm x 56 mm) – 69 megapikselom, a duży format (8 x 10 cali) – 1135 megapikselom. Współczesne profesjonalne lustrzanki cyfrowe mają matryce CCD o wielkości nawet 160 megapikseli.
W fotografii tradycyjnej nie występuje tzw. crop. W aparatach cyfrowych ze względu na mniejszą matrycę światłoczułą (z reguły mniejszą niż klatka filmu 35mm) trudno jest uzyskać obiektywy szerokokątne. W przypadku stosowania tego samego obiektywu w lustrzance cyfrowej i tradycyjnej w pierwszym przypadku uzyskamy zdecydowanie mniejszy kąt widzenia przy tej samej ogniskowej. Wyjątek stanowią pełnoklatkowe lustrzanki cyfrowe, w których wielkość matrycy jest równa wielkości klatki filmu 35 mm. Obecnie istnieje tendencja do wykorzystywania przez producentów lustrzanek cyfrowych matryc pełnoklatkowych w aparatach klasy zarówno profesjonalnej jak i średniej-wyższej.
Pliki graficzne wymagają przy długim archiwizowaniu odnawiania nośników (płyty dvd i cd mogę uleć zjawisku „gnicia” („disc rot”), dyski twarde mają pewien margines awaryjności, etc.). Należy zatem przenosić je na coraz to nowe media. Tymczasem negatywy – przy odpowiednim archiwizowaniu – mogą być przechowywane przez cały czas życia fotografa bez żadnych dodatkowych kosztów. Znane jest wiele klisz a także płyt światłoczułych, które mają ok. 150 lat i zachowały się w perfekcyjnym stanie. Kwestia, czy fotografie cyfrowe mogą zapewnić porównywalną trwałość, jest otwarta.
Rozwój technologii wyświetlania obrazu komputerowego postępuje bardzo szybko, np. zwiększa się fizyczna rozdzielczość ekranów komputerowych. Z tego względu fotografie cyfrowe wykonane kilka lat temu oferują zbyt niską jakość ze względu na małą rozdzielczość. Tymczasem fotografia z filmu może być powtórnie zeskanowana nowocześniejszym skanerem – przynajmniej dopóki nie zostanie osiągnięta wartość graniczna (ok 19-20 mpix dla 35 mm).

BUDOWA APARATU CYFROWEGO

TYPY APARATÓW CYFROWYCH;

- aparaty kompaktowe; to małe,podręczne aparaty służące przede wszystkim do uwieczniania chwili. Nie są używane przez profesjonalistów.

- kompaktowe z wymienną optyką

- aparaty lustrzanki; to profesjonalne aparaty, które służą głównie profesjonalistą. Posiadają bardzo dobrą matrycę, Zazwyczaj są duże z wymiennymi obiektywami. 

Od impulsu elektrycznego do obrazu

Matryca w aparacie cyfrowym składa się z milionów komórek światłoczułych zwanych pikselami lub fotodiodami. Światło (czyli strumień fotonów) padające na pojedynczy piksel powoduje wygenerowanie w nim ładunku w postaci elektronów wybitych z półprzewodnika tworzącego piksel (zjawisko fotoelektryczne wewnętrzne). Ładunek jest proporcjonalny do intensywności padającego światła. Światło oświetla piksel przez określony czas, a następnie jego dopływ jest blokowany za pomocą migawki - wówczas sygnał zgromadzony w pikselach zostaje odczytany i przekształcony z postaci analogowej w cyfrową. Dalsze przetwarzanie obrazu odbywa się w procesorze obrazu aparatu cyfrowego. Warto wiedzieć, że obiektyw nie jest jedyną rzeczą w aparacie wyposażoną w soczewki. Także przed każdym z pikseli matrycy znajduje się miniaturowy element skupiający światło zwany mikro soczewką. Mikro soczewki mają za zadanie zminimalizować straty światła poprzez skupianie go w obrębie piksela.

Fotografia analogowa

Fotografia

 (gr. φως, phōs, D. phōtós – światło; gráphō – piszę, graphein – rysować, pisać; rysowanie za pomocą światła) – zbiór wielu różnych technik, których celem jest zarejestrowanie trwałego, pojedynczego obrazu za pomocą światła. Potoczne znaczenie zakłada wykorzystanie układu optycznego, choć nie jest to konieczne np. przy rayografii.

Camera ObscuraCo to jest kamera obscura ?

Jest to prosty przyrząd optyczny pozwalający uzyskać rzeczywisty obraz. Pierwowzór aparatu fotograficznego.

Camera obscura nazywana jest również ciemnią optyczną lub kamerą otworkową.

Pierwszego naukowego opisu ciemni fotograficznej dostarczył nam arabski uczony Alhazena z Basry w rękopisach z około 1020 roku. Wiadomo, że camera obscura była wykorzystywana przez Leonarda da Vinciego czy Mikołaja Kopernika. Posłużyła także Rogerowi Baconowi do wyjaśnienia działania ludzkiego oka. Sam Goethe używał camera obscura do „fotografowania” widoków podczas swoich licznych podróży. Jednak jak ten „pradziad” aparatu fotograficznego działa?

Otóż wystarczy przygotować poczernione w środku pudełko, w jednej ściance zrobić mały otwór (od 0,3 do 1 mm, w zależności od wielkości naszego urządzenia), a na przeciwległej ściance umieścić tak zwaną „matówkę” (może nią być matowa szybka lub kalka techniczna). Obraz przekazany przez nasz obiektyw (dziurkę) wyświetli się na „matówce”. Będzie pomniejszony i odwrócony „do góry nogami”. Jeżeli w miejsce „matówki” wstawimy kliszę fotograficzną otrzymamy zdjęcie. Przy pomocy tego urządzenia otrzymuje się unikatowe i dość specyficzne zdjęcia.

Przede wszystkim są one bardzo „miękkie” i cechują się łagodnymi kontrastami. Są lekko rozmyte i mają nieskończoną głębię ostrości. Cechują się też całkowitym brakiem dystorsji (czyli nie zakrzywiają obrazu, co jest jednym z efektów, jaki można osiągnąć przy pomocy współczesnych aparatów fotograficznych). Jeżeli zdecydujemy się na barwne, a nie czarno-białe zdjęcie, kolory będą bardzo łagodne, pastelowe. Wszystkie te cechy sprawiają, że camera obscura jest dzisiaj najczęściej wykorzystywana w fotografii artystycznej. A zdjęcia dzięki niej otrzymywane są niesamowitym kontrastem dla „taśmowo” wykonywanych przy pomocy aparatów cyfrowych fotografii. Unikalne zdjęcia i łatwość budowy samego urządzenia sprawiają, że nie brak entuzjastów tego, wydawać by się mogło, przestarzałego wynalazku. Niektórzy posuwają się nawet do przerabiania aparatów cyfrowych na modłę camera obscura.

światłoczułe materiały, materiały zmieniające właściwości (chem. lub fiz.) pod wpływem światła (gł. z zakresu widzialnego i nadfioletu).

Fotograficzne materiały światłoczułe dzielą się przede wszystkim na: negatywowe — do bezpośredniego wykonywania zdjęć, pozytywowe— na których najczęściej kopiuje się obrazy negatywowe, oraz odwracalne (gł. slajdy) — w przypadku których końcowy obraz pozytywowy otrzymuje się bezpośrednio na materiale zdjęciowym; do materiałów odwracalnych można zaliczyć materiały do fotografii natychmiastowej (obróbka dyfuzyjna); produkowane są również materiały (błony i papier) wprost pozytywowe — na których w wyniku kopiowania z materiału pozytywowego (slajdu) otrzymuje się obraz pozytywowy na drodze normalnej obróbki (wywoływanie–utrwalanie).

Tam gdzie światło napotkało przezroczystą emulsję, zaczerniło papier silniej, gdzie zaś w negatywie wypadały miejsca ciemniejsze, światło przebijało się przez nie z trudem i zaczerniło papier słabiej lub wcale.

Z papierem fotograficznym - tak samo jak z błoną czy płytą: nic na nim nie zobaczymy, póki go nie wywołamy; a po wywołaniu, natychmiast musimy go utrwalić. Dopiero po opłukaniu i osuszeniu otrzymujemy gotowy pozytyw (odbitkę).

Ja i mój kopmuter

Zapraszam do krótkiej prezentacji o moim komputerze.

Link:
https://docs.google.com/presentation/d/1RP8er01NlxBwUDtU5ZV3KrfRk-1SsCjgXlIZWqKpkpA/edit?usp=sharing

Wizytówka

https://docs.google.com/drawings/d/1dArCknvZp66vX8HdEnlZfMQJUsz0J8JpapbaM96_jXk/edit?usp=sharing